Gezonde voeding op school: met geld alleen smeer je geen boterhammen.
De plannen van minister Gennez om financiële drempels voor scholen en gemeenten te verlagen zijn een stap in de goede richting. Eindelijk krijgt dit thema de aandacht die het verdient. Toch schuilt er een gevaar in een aanpak die te eenzijdig op budget inzet. En dat gevaar is urgent genoeg om te benoemen.
Want wie ooit in een school heeft rondgelopen, weet dat de realiteit complexer is dan een beleidsnota doet vermoeden. Gezonde maaltijden organiseren is geen kwestie van geld vrijmaken en wachten tot het vanzelf loopt. Het vraagt logistieke coördinatie, kennis, samenwerking met ouders en lokale partners, én discretie tegenover kwetsbare leerlingen. Niet elke school heeft die capaciteit, zelfs niet mét extra middelen. Zonder gerichte ondersteuning riskeren goedbedoelde investeringen onbenut te blijven.
Hier ligt een blinde vlek in het huidige beleid. De vraag is niet alleen óf scholen gezonde voeding kunnen aanbieden, maar hóé. Scholen zijn geen logistieke centra. Ze zijn al overbelast. Een bijkomend budget zonder begeleiding is dan geen oplossing, maar een extra last.
Een kind dat honger heeft, kan niet leren!
Tegelijk stelt zich een bredere vraag over de rol van onderwijs. Is school louter kennisoverdracht, of ook een plek van zorg en gelijke kansen? In een samenleving waar ongelijkheid toeneemt, kunnen scholen die realiteit niet negeren. Ze zijn vaak de eerste plek waar problemen zichtbaar worden en waar gerichte ondersteuning het meeste verschil maakt. Een kind dat honger heeft, kan niet leren. Dat is geen ideologische stelling, maar een vastgesteld feit.
De plannen van minister Gennez verdienen dus niet alleen bijval, maar vooral een aanvulling: investeer niet enkel in middelen, maar ook in mensen, expertise en een aanpak die werkt in de realiteit. Organisaties zoals Enchanté vzw tonen met Brooddoosnodig aan dat het kan, niet door scholen te belasten, maar door naast hen te staan, mee te denken en concrete ondersteuning te bieden via lokale netwerken van vrijwilligers en partners.
De kans ligt er. Maar ze grijpen vereist meer dan een budget. Ze vereist een gedeelde verantwoordelijkheid tussen overheid, middenveld en scholen. Hierbij een warme uitnodiging aan minister Gennez tot gesprek om samen een beleid neer te zetten dat op beide inzet en wel het verschil kan maken. Want uiteindelijk blijft het simpel: Een school die we niet verder ondersteunen, wordt belast, een kind dat honger heeft, kan niet leren. En een samenleving die dat toelaat, faalt in haar basisopdracht.
