Papa tomaat.

coffeeatbar_preview_5a61bfeb89eacc00363c6f2d
gepubliceerd op 12/02/2018
Papa Tomaat. 

"Papa Tomaat, een man die ik nooit zal vergeten en eeuwig dankbaar ben. Hij kende onze situatie en liet ons toe in zijn café. In feite was hij al een beetje Enchanté."

Donderdag 17 januari 2013 is voor mij een zwarte dag. Rond negen uur verwacht ik een deurwaarder om me met de hele meute uit het huis te zetten. Wat is mij toch overkomen en waarom? En toch, ik moet erdoor. 

Ik vertrek uit het huis voordat ze aankomen, want ik kan het niet aan om dit te moeten zien. Tevoet met mijn fiets in de hand wandel ik naar mijn ouders. Een doos met nog wat persoonlijke spullen op het bagagerek. Het is een ijskoude dag en er liggen enkele centimeters sneew op de baan. Mijn handen zijn verkleumd van de koude. 

Waar moet ik nu heen? Een sociaal assistent vanop de school van mijn jongste dochter belt me op. Ze waren al op de hoogte van hetgeen gebeurde. Ze brengt ons later op de dag naar Huize Triest waar ik en mijn andere dochter met autisme de nacht kunnen doorbrengen. Het wordt een helse nacht voor ons beiden en in het bijzonder voor mijn dochter. Ze wordt echter 18 jaar op 18 januari. Wat voor haar een feestdag moet zijn, wordt een vermoeide en verwarde dag. Die ene nacht heeft haar een trauma bezorgd en ik kan mij alleen maar schuldig voelen. Gelukkig komt er snel opvang voor mijn dochter op school, de Sint-Gregorius in Gentbrugge. De begeleiders doen er alles aan om haar onderdak te bieden en voor haar te zorgen. Ik ben ze oneindig dankbaar. 

Ik zelf zwerf sinds kort door de straten van Gent met een zak op de rug. Niet wetend waar ik eigenlijk heen ga. In Huize Triest hadden ze me het nummer gegeven van de nachtopvang. Ik kan de nacht doorbrengen in het oude Alcatel gebouw aan de Gasmeterlaan. De eerste avond kom ik er aan om 19 u en pas om 21 u laten ze me binnen. Frusterend, wachten in de felle kou. 

Eens binnen is het toch wennen. Wat staat er mij te wachten? Al bij al valt het nog mee, ik kom snel in contact met enkele mensen daar. Ik mag een kamer delen met iemand. Ik kan er mijn rugzak, mijn enige bezit, echter niet achterlaten. Ik moet er erg vertrouwen op mensen, maar dat leer ik al snel. De ene wel, de andere niet...

Om negen uur 's morgens moet ik terug de straat op.. de koude in.. niet wetend waarheen. Een man vraagt me om met hem en nog enkele anderen mee te gaan. We gaan richting de Wondelgemstraat. Niet ver daarvan is een Turks café waar ze koffie aanbieden voor 1 euro. Het doet deugd om binnen te zitten. In de weken en maanden erop beland ik af en toe bij de Turkse eigenaar, ik leer hem kennen als "papa Tomaat". Als we er zijn brengt hij een bordje met tomaten of andere groentjes. Soms trakeert hij ons zelf op een gebraden kip die we kunnen delen. We spenderen er onze tijd van 's morgens tot we ons weer dienen aan te melden op de nachtopvang. 

Papa Tomaat, een man die ik nooit zal vergeten en eeuwig dankbaar ben. Hij kende onze situatie en liet ons toe zijn zijn café. In feite was hij al een beetje "Enchanté"... 

Ik vertel graag verder maar moet nog wat moed bijéénrapen om mijn verhaal verder neer te pennen. 


Alain 

 
 

 

Enchanté vzw

info@enchantevzw.be